Κλείνοντας λίγο τα μάτια, φέρνω στο νου μου ευωδιές από την κουζίνα της μαμάς, το κοτόπουλο με τις πατάστες στη γάστρα, της γιαγιάς μου, τα μακαρόνια με σύγκλινο και αβγά, της θείας Μαρίκας στο χωριό, το ζυμωτό ψωμί ακόμα και από τη γειτόνισσα Αλέκα στον πάνω όροφο στην Αθήνα, την πίτσα και το τσουρέκι της. Θυμάμαι ακόμα το άρωμα της φρέσκιας ντομάτας και της πιπεριάς στη σαλάτα (τις πιπεριές τις έκοβα, τις μύριζα και τις έτρωγα απευθείας από το μποστάνι), το άρωμα των γεμιστών με τα φρέσκα λαχανικά, το άρωμα της σάλτσας με τις ιταλικές ντομάτες και το μελιτζανάκι γλυκό της μαμάς μου είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά εκείνων των χρόνων. Όλες αυτές οι μυρωδιές και οι γεύσεις είναι γεμάτες από εικόνες και συναισθήματα, που με κάνουν να νιώθω πλούσια και ευλογημένη.
Ξεκινώντας από τη θεία στο χωριό, που χάρη σ’εκείνη γεύτηκα και γνώρισα αυθεντικά υλικά. Ρουφηχτό αβγό αμέσως από την κότα, ζεστό κατσικίσιο γάλα κατευθείαν από το άρμεγμα, φρεσκοκομμένο καρπούζι, που το σπάγαμε μέσα στο χωράφι και τρώγαμε μόνο την καρδιά, τηγανητές πατάτες στη φωτιά του τζακιού, αβγό τηγανητό μέσα στο φρέσκο βούτυρο που μόνη της είχε φτιάξει. Αυτό το τελευταίο μας το έβαζε σε βαθύ πιάτο. Με το ζυμωτό της ψωμί, που ετοίμαζε στην ειδική σκάφη και έψηνε στο τζάκι, μύριζε μέχρι έξω στο δρόμο. Τρώγαμε τα αβγά και νομίζαμε οτι τρώμε στο τραπέζι του Θεού του ίδιου. Ποια λιπαρά και ποιες θερμίδες.. ;;
Παράλληλα είχα την ευλογία να ζω το μισό χρόνο σε ένα εξοχικό, παραθαλάσσιο κτήμα, που καλλιεργούσαμε όλα τα οπωροκηπευτικά του καλοκαιριού, είχαμε δίφορη λεμονιά και πολλά πανέμορφα λουλούδια σε όλα τα χρώματα. Όποιος επισκέπτης ερχόταν, έφευγε με ένα τελάρο ντομάτες και με ένα δεύτερο που περιείχε αγγουράκια, κολοκυθάκια, μελιτζάνες, αρωματικά κλπ.
Όλες αυτές οι μυρωδιές και οι γεύσεις έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μου και με φέρνουν πίσω σε εκείνα τα υπέροχα χρόνια και αποτελούν πολύτιμη προίκα για μένα.
Σας προτείνω να ταξιδέψετε κι εσείς λίγο σε εκείνα τα χρόνια. Κι αν δεν είχατε μποστάνι, σίγουρα είχατε κάποιον δικό σας, που έφτιαχνε το καλύτερο παστίτσιο, τα καλύτερα κεφτεδάκια ή τις καλύτερες τηγανητές πατάτες, τόσο απλά. Μερικοί άνθρωποι “έχουν χέρι” και φτιάχνουν τα πάντα πεντανόστιμα. Ετσι ήταν η θεία μου και η γιαγιά μου, αλλά και η μαμά μου δεν πήγαινε πίσω. Ξεπέρασε τη δική της μητέρα και τελειοποίησε τη σπανακόπιτα που την έχει φέρει σε άλλο επίπεδο, στο χειροποίητο φύλλο, στα αρωματικά, σε όλα. Μας ετοίμαζε αξέχαστα πάρτι με χειροποίητα καλούδια για μικρούς και μεγάλους, που εντυπωσίαζαν τους καλεσμένους αλλά και εμάς τα παιδιά.
Με αυτό το νοητικό ταξίδι, αλήθεια, γέμισα ομορφιά τον νου μου και με την αναβίωση των αρωμάτων και των εικόνων δεν νιώθω την ανάγκη να φάω κάτι αλλά να ζήσω κάτι τόσο όμορφο και πάλι. Η αίσθηση και η ανάγκη μου έχει φύγει από το στομάχι μου και έχει γεμίσει όλη μου την ύπαρξη αγάπη, ζεστασιά, τρυφερότητα, αυθεντικότητα, ομορφιά. Έχω προσφέρει στον εαυτό μου το “γεύμα” που χρειαζόταν κι έτσι η σωματική πείνα έχει γίνει πνευματική λαχτάρα.
Δοκιμάστε κι εσείς να παρατηρήσετε τι γίνεται στο σώμα, όταν θρέφετε πρώτα το νου και την ψυχή σας.
