Υπάρχει άραγε μέρα που καταφέραμε να μην κακολογίσουμε τον εαυτό μας με κάποιο τρόπο, συνειδητό ή ασυνείδητο? Στη δική μου περίπτωση, όχι μέχρι στιγμής. Επειδή τελευταία εργάζομαι πολύ συστηματικά στο να παρατηρώ τις σκέψεις και τις εκφράσεις μου, αντιλήφθηκα οτι χρειάζεται να τροποποιήσω λίγο τον αυθόρμητο λόγο μου, εσωτερικό και εξωτερικό. Έτσι ξεκίνησα “δίαιτα”. Συχνά μου ξεφεύγουν πράγματα εννοείται, όμως τα παρατηρώ και αυτό είναι μόνο η αρχή. Νιώθω ήδη μεγάλη ανακούφιση που δεν αφήνω στην τύχη, ούτε τις σκέψεις, ούτε τις λέξεις που χρησιμοποιώ.
Το σώμα μου ξέρει την αλήθεια και αντιδρά με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τη δική μου θέση. Μπορεί να είναι η ορμονική αντίδραση, οπότε αυτό πλέον μου έχει φέρει μια ευχάριστη διάθεση, κυρίως εσωτερική, επειδή το σώμα μου εισπράτει τη χαρά που νιώθω, περνάει στα κύτταρά μου. Άρχισα να αισθάνομαι πιο όμορφα με την εικόνα μου, έχουν μειωθεί οι ενοχλήσεις εντέρου, οι μυικοί πόνοι αλλά και του αυχένα. Κάθε τόσο κάνω κάποιες διατάσεις στον αυχένα και του μιλώ όμορφα με το νου μου.
Νιώθω οτι η συστηματική παρατήρηση με οδηγεί πιο κοντά στην ισορροπία και ευτυχία μου.
Το προσωπικό μου συμπέρασμα και βίωμα είναι, οτι το σώμα μου χρειάζεται ουσιαστική θρέψη, για να είναι και να φαίνεται καλά, και όχι μόνο την τροφή που θα πάρει από το στόμα.
