Η δεύτερη φορά που επισκέφτηκα το νησί ήταν περίπου δέκα χρόνια αργότερα. Έμεινα στην Οία. Μια πολύ ξεχωριστή τοποθεσία, με ασύλληπτη θέα, πάνω στην καλντέρα. Η επίσκεψή μου έγινε με αφορμή την ομάδα από τα μαθήματα γιόγκα, που παρακολουθούσα εκείνο το διάστημα. Το πλάνο ήταν να κάνουμε διαλογισμό και πρακτικές σε εξωτερικούς αλλά και ειδικά διαμορφωμένους, εσωτερικούς χώρους στην Οία, όπου θα μέναμε. Στόχος ήταν η αποτοξίνωση από τους εντατικούς ρυθμούς της πόλης και η απόλαυση της ιδιαίτερης ενέργειας του νησιού. Όπως καταλαβαίνετε, όσο πλησίαζαν οι μέρες, ανυπομονούσα. Μια μέρα πριν ξεκινήσει η εκδρομή, είχα πάει στο κολυμβητήριο – γυμναζόμουν συστηματικά εκείνο τον καιρό – όπου αισθάνθηκα ότι πίεσα τον ώμο μου. Δεν έδωσα πολλή σημασία και έφυγα αεροπορικώς για Σαντορίνη, με την ελπίδα να απολαύσω το νησί αυτή τη φορά και να ζήσω όλα όσα άκουγα και διάβαζα τόσα χρόνια. Όταν έφτασα, μαγεύτηκα από τις εικόνες που είχα μπροστά μου και απόλαυσα το πρώτο μου ηλιοβασίλεμα. Τίποτα δε θύμιζε την πρώτη φορά και ήταν όλα σαν καινούργια. Συναντήθηκα με την ομάδα μου και συστηθήκαμε, όσοι δε γνωριζόμασταν. Ένιωσα τον ώμο μου να με πονάει περισσότερο, αλλά προσωρινά, ο ενθουσιασμός είχε νικήσει. ‘Οταν επέστρεψα στο δωμάτιο, ο πόνος χειροτέρευε και δε με άφηνε ούτε λεπτό. Οι υπόλοιποι ήδη κοιμόντουσαν και παυσίπονο δεν είχα. Τι να κάνω κι εγώ… Σκέφτηκα, «λίγη ζέστη θα χαλαρώσει τον μυ και θα ανακουφιστώ». Έλα όμως που έπρεπε να κάνω το αντίθετο, όπως έμαθα πολύ αργότερα. Το χέρι πονούσε ακόμα περισσότερο και ζήτημα ήταν να κοιμήθηκα μια ώρα, όλη τη νύχτα. Αφού ξημέρωσε, είπα: «Νέα μέρα, νέες ελπίδες». Παρέμεινα στο πνεύμα της ζεν ομάδας μου. Βγήκα πρωί πρωί έξω στη βεράντα και αντίκρισα, αυτή τη φορά, την πρωινή συγκλονιστική εικόνα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Η πρωινή δροσιά με ανακούφισε, μπορώ να πω, μιας και όπως έμαθα εκ των υστέρων, η πάθησή μου ήθελε πάγο και όχι ζέστη. Προσπάθησα να ακολουθήσω την ομάδα στις πρακτικές με τη φυσική μου παρουσία, όμως άσκηση ήταν αδύνατον να κάνω. Είχα περιαρθρίτιδα. Όσο κρατούσα το χέρι μου ακίνητο, τόσο εκείνο «κλείδωνε» και άνοιγε όλο και λιγότερο.
Σε αυτή τη συνθήκη, όπως καταλαβαίνετε, σταμάτησα να βλέπω οτιδήποτε γύρω μου, γιατί βρισκόμουν στον κόσμο μου. Το απόγευμα της δεύτερης μέρας, είπα να βγω λίγο να παρακολουθήσω το μάθημα σε μια υπέροχη αίθουσα ειδικά διαμορφωμένη, όπου ίσως χαλάρωνα και ανακουφιζόμουν για λίγο. Μόλις ξεκίνησε το μάθημα και αρχίσαμε να κάνουμε τις πρώτες αναπνοές, πέρασε από έξω νησιώτικος γάμος με τραγούδια, νταούλια και τουφεκιές. Ε, αρχίσαμε όλοι να γελάμε με την τύχη μας κι εγώ ακόμα περισσότερο. Επέστρεψα στο δωμάτιο και βρήκα έκπληξη από την κα Βούλα που είχε τα δωμάτια, ένα πιατάκι ντοματοκεφτέδες. Δε σας κρύβω οτι με έκαναν να ξεχάσω προς στιγμή τον πόνο μου. Μου είχε και δίπλα σε ένα ποτήρι, κόκκινο κρασάκι ντόπιο και μου είπε: “Αυτό είναι φάρμακο, πιέστο σιγά σιγά και θα χαλαρώσεις”. Αυτή η ευχάριστη έκπληξη ήταν βάλσαμο, αφού η συνέχεια για μένα ήταν “η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου” που λένε. Είχα την έμπνευση να ζεστάνω με το πιστολάκι μαλλιών τον ώμο μου, μπας και μου περάσει, αλλά πού να ήξερα τι έκανα… Παράτησα και την ομάδα και τη ζεν διάθεση και με ανακούφιση έκλεισα θέση στην επόμενη πτήση για επιστροφή στην Αθήνα.
Το ταξί που με μετέφερε στο αεροδρόμιο ήταν το πιο ευχάριστο σημείο αυτού του ταξιδιού, αφού με οδήγησε πίσω στο σπίτι μου. Το χέρι μου άρχισε να είναι καλύτερα μετά από δέκα μέρες, αφού η περιπέτεια με ακολούθησε και στους γιατρούς, οι οποίοι είχαν διαφορετικές απόψεις για την περίπτωσή μου.
Σε αυτό το ταξίδι, αν θυμάμαι καλά, δεν δοκίμασα κάτι άλλο μετά τους ντοματοκεφτέδες της κας Βούλας. Μόνο τοστ και χυμούς, που μου έφεραν οι φίλοι μου στο δωμάτιο. Έχασα τις επισκέψεις στο “Οινοποιείο Σαντορίνης” και στο “Βιομηχανικό μουσείο Τομάτας”, όπως και τις τοπικές γεύσεις, που απόλαυσε όλη η υπόλοιπη ομάδα. Από τότε όμως οι ντοματοκεφτέδες είναι από τους αγαπημένους μου μεζέδες και επειδή δεν θέλω να τους στερούμαι ούτε όταν προσέχω τη διατροφή μου, ετοίμασα μια συνταγή, που μου επιτρέπει να τους απολαμβάνω άνετα και την μοιράζομαι μαζί σας με πολύ χαρά. Ντοματοκεφτέδες Σαντορίνης για όλους.
Καταλάβατε τώρα ξεκάθαρα, ότι το νησί με έδιωξε για δεύτερη φορά, όμως εγώ επανήλθα με νέα περιπέτεια, που την τρίτη φορά με οδήγησε σε ένα από τα καλύτερα ταξίδια της ζωής μου, πάλι εκεί στη Σαντορίνη, δέκα χρόνια αργότερα.
