Θα μοιραστώ μαζί σας τη ιδιαίτερη σχέση μου με το υπέροχο αυτό νησί. Το έχω επισκεφτεί τρεις φορές. Κάθε μια έχει να πει τη δική της ιστορία. Στην πρώτη μου επίσκεψη δεν είχα καμία γευσιγνωστική εμπειρία, ήταν όμως διασκεδαστική και είχε τουριστικό ενδιαφέρον.
Πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν μόλις 19, είχε περισσέψει χαρτζιλίκι απ’ τις διακοπές στην Πάρο και, μαζί με την υπόλοιπη παρέα, αποφασίσαμε να κάνουμε μια μονοήμερη ή μάλλον 24ωρη εκδρομή προς Ίο και Σαντορίνη, χωρίς διαμονή. Άλλες ηλικίες, άλλες εποχές. Πήραμε το πλοίο της γραμμής, φτάσαμε πρώτα στην Ίο, όπου, αφού βολτάραμε, κοιμηθήκαμε στην παραλία. Το άλλο πρωί, πήραμε το πρώτο πρωινό καράβι για Σαντορίνη. Φτάσαμε στο τότε παλιό λιμάνι που, για καλή μας τύχη, ήταν ακόμα σκιερό. Έτσι, την πέσαμε στη μικρή παραλία παραδίπλα, με μαξιλάρι το σακίδιο και σεντόνι μια πετσέτα. Χρειαζόμασταν απαραιτήτως έναν δροσερό υπνάκο, γιατί στην Ίο δεν καταφέραμε να κοιμηθούμε καθόλου. Λίγο αργότερα, πήραμε το λεωφορείο της γραμμής κι ανεβήκαμε στα Φηρά, την πρωτεύουσα του νησιού. Εκεί, κλείσαμε μια εκδρομή στη “Νέα Καμένη”, στο Ηφαίστειο και στις θερμές πηγές. Τα λεφτά μας ήταν συγκεκριμένα και έπρεπε να υπολογίσουμε το φαγητό, τη μετακίνηση, την επιστροφή στην Πάρο, ακόμα και το νερό. Γι’ αυτό, προτιμήσαμε να κατέβουμε με τα πόδια στο μικρό λιμάνι, (αυτό θα ήταν δωρεάν!), όπου μας περίμενε το καϊκάκι για την εκδρομή. Η θέα μας έκοψε την ανάσα, αλλά οι μυρωδιές απ’ τις ακαθαρσίες των ταλαίπωρων γαϊδουριών δε μας επέτρεπαν να αφεθούμε και πολύ στο όνειρο που ζούσαμε. Μετά από μισή ώρα κατάβασης, φτάσαμε και κάτσαμε να δροσιστούμε με μια πορτοκαλάδα. Το σάντουιτς, που θα ήταν το μοναδικό γεύμα της ημέρας, θα το τρώγαμε στην επιστροφή.
10 λεπτά αργότερα είχαμε φτάσει στο νησί “Νέα Καμένη”, στην Ειρηνιά. Είχαμε στη διάθεσή μας λίγη ώρα να περπατήσουμε το μονοπάτι που οδηγεί στους κρατήρες και ν’ απολαύσουμε το ηφαιστειακό τοπίο. Στο έδαφος, παρατήρησα στοιχεία από κρυστάλλους και θείο, κάτι που μου φάνηκε απίστευτα εντυπωσιακό. Σε κάποια σημεία, αναδυόταν καπνός και νόμιζες ότι βρίσκεσαι στη σελήνη – όχι πως έχω πάει… Δυστυχώς, δε φτάσαμε στους κρατήρες, που επισκέφτηκαν τελικά οι υπόλοιπο,ι γιατί είμαι και φοβιτσιάρα. Όσα είχα δει ήταν αρκετά για μένα, οπότε… γύρισα πίσω στο καΐκι.
Αμέσως μετά, μας περίμενε μια έκπληξη. Στην επίσκεψή μας στην “Παλιά Καμένη” κολυμπήσαμε στα θειούχα ζεστά νερά του νησιού. Παίξαμε με το νερό και απολαύσαμε τις ζεστές λάσπες που δημιουργήθηκαν απ’τις ηφαιστειακές εκρήξεις.Το νερό εκεί έχει θερμοκρασία 30 βαθμούς Κελσίου. Αυτή ήταν η τελευταία μας επίσκεψη με το καΐκι.
Όταν επιστρέψαμε στο λιμανάκι, φάγαμε το πολυπόθητο σάντουιτς, γιατί είχαμε ξελιγωθεί απ΄ την πείνα τόσες ώρες μέσα στη ζέστη (περίπου 3 ώρες). Είχε έρθει η ώρα να επιστρέψουμε στα Φηρά με τα γαϊδουράκια. Δε σας κρύβω ότι με άκουσε όλη η Σαντορίνη, ίσως και τα γύρω νησιά. Μια που ανέβηκα επάνω, μια που του έδωσε μια στα καπούλια και άρχισε η ανάβαση. Εκεί, λοιπόν, το έδαφος στα πλατύσκαλα, είναι από πέτρες σαν βότσαλα. Τα καημένα τα γαϊδουράκια, κάπου κάπου γλιστρούσαν και όλο νόμιζα ότι θα έπεφτα. Και να σου το γαϊδουράκι να πηγαίνει άκρη άκρη στη μάντρα και όσο ανεβαίναμε, τόσο πιο πολύ δεν ήθελα να κοιτάω από κάτω.Ε…. όπως καταλαβαίνετε, οι μισοί γέλασαν μαζί μου με την καρδιά τους και οι άλλοι μισοί με θυμούνται ακόμα. Ευτυχώς, σώθηκα και γλίτωσα απ’ του χάρου τα δόντια.
Η επιστροφή μας σήμαινε λεωφορείο και πίσω στο λιμάνι για την επιστροφή στην Πάρο. Αν όμως με ρώταγες, πάλι το ίδιο θα ‘κανα, γιατί οι εμπειρίες μας είναι η ζωή μας, είναι η σοφία μας. Στις άλλες δύο ιστορίες μου απ’ τη Σαντορίνη, η περιπέτεια συνεχίστηκε και τη δεύτερη φορά. Την τρίτη όμως αποζημιώθηκα!
